31/10/2009 - seslenişim SANADIR...

Ansızın bir duman yükselir gülüm,

Bu ruhsuz kentin ufuklarında...

Ve.. Yangınlarda gönüller...

Kavrulan bedenindir, kış ikindilerinde..

Ve.. Bin yalana adanmış taptaze yürekler...

Ağıtlarım  SANA’dır.. ZAMÂNA’dır,

Ve.. SENDEKİ BANA’dır, gülüm!..

Bir bir boyun büker fidanlarım,

Dallar tomurcuklanmaz, çiçeklenmez baharlar..

Ve.. Meyve vermez artık ağaçlar..

Bu hasat mevsimidir gülüm!..

Ve.. Biçilen yüreklerdir, Aysız gecelerde,

Hiç ekilmemiş topraklardan...

Ah!.. Yine yangınlarda yüreğim!..

Ah!.. Bu Aysız geceler!..

Bu bereketsiz toprak, bu ruhsuz şehir!..

“Gülleri hep kokusuz, kokuları gülsüz” şehir!..

Ah!  O, insanları nursuz şehir!..

Biliyorum yangınlarda yüreğin!...

Ağıtlarım ZAMÂN’adır gülüm, feryatlarım SANA..

Ve isyânım: SENDEKİ BANA’dır..

Bilirsin: Baş  eğmişsem, bu yalnızca RAHMAN’adır..

Ve.. Şikâyetlerim, asla O’ndan değil, ONA’dır..

Yemin olsun ki,

ZAMÂN’a, SANA ve SENDEKİ BANA,

Ve.. ilk başta YARADAN’a.. Yemin olsun ki,

Va’dedilen, elbet olacak gülüm!..

İşte o gün:

Ebâbil Kuşları’nın kanatlarında YÜREKLERİNİZ,

Şehri teslim alacak, Ebrehe’nin Ordusu’ndan..

Şehri ve zamânı..

Ve.. Özbenliklerini, nefsin sultasından..

Ve bitecek yangınlar gülüm!..

Bitecek ve ateşler gül bahçesine dönecek...

İşte O GÜN,

Ben olamasam da SENDE,

Bil ki..

Şükürlerim RAHMANA’dır..

Ve bu seslenişim,

SANA ve SENDEKİ BANA ve ZAMÂNADIR..

Ayşe Reşad 12 Mart 2001